13.5.08
hejmen de Irlando
09.00: Matenmanĝo - kolbasoj, lardo, kuiritaj ovoj, terpomfritaĵoj, tomatoj. Post mia sana matenmanĝo hieraŭ, mi decidas manĝi grasan kuiritan version hodiaŭ!
Mi estas en la pramŝipo al Kimrio. Multaj personoj ne ŝatas marvojaĝojn. Al mi tio multe plaĉas (eble ĉar praulo mia estis pirato - sed tio estas rakonto por alia tago). Fakte, la maro estas sufiĉe trankvila. Ĉiuokaze, mi bone manĝas - mi forlasis mian hotelon sufiĉe frue ĉi-matene kaj ne eblis manĝi
10.40: Ni enhaveniĝas ĉe Holyhead [pr. holihed]. Pro tipe malintegrita Brita transporta sistemo, la sola trajno el la urbo (al ie!) foriras je 10.30, do mi devas atendi la venontan.
Dum du horoj mi iomete esploras la urbon. Bedaŭrinde mi ne rimarkas ke ekzistas bagaĵejo ĉe la stacidomo kie mi povintu lasi mian valizon! Feliĉe estas malgrande kaj surhavas radetoj.
Mi aĉetas sandviĉojn por la trajnvojaĝo kaj feliĉas trovi la plej lastan romanon de ŝatata verkistino mia en librovendejo. (Temas pri kio oni en Britio nomas 'chick lit' [pr. ĉik lit - ulina literaturo], termino plej ofte uzata por verkoj kiuj celas virinojn 20-45 jaraĝaj). Ĉiuokaze, plaĉas al mi tion legi de tempo al tempo - agrablaj kaj amuzaj rakontoj kiuj ne bezonas tro da cerbumado - perfekta por longa trajnvojaĝo.
Mi iom fotas la antikvan preĝejon Saint Cybi [pr. sejnt kabi/kebi].
13.00: En la trajno mi fotas kelkajn kampojn kaj montetojn, tiam endormiĝas dum 1 horo.
15.00: Io stranga okazas kun mia MP3 muzikludilo. Ial ĝi ludas la komencajn partojn de ĉiu kanto kaj tiam haltas. Kial? Mi kontrolas la agordaĵojn sed ne komprenas kio ne funkcias. Agacas min!
17.30: Mi alvenas al Kardifo. Kvankam mi intencis trafi aŭtobuson, mi tro lacas kaj do prenas taksion hejmen. Feliĉe mi ne devos labori morgaŭ. Verŝajne mi dormos!
Mi estas en la pramŝipo al Kimrio. Multaj personoj ne ŝatas marvojaĝojn. Al mi tio multe plaĉas (eble ĉar praulo mia estis pirato - sed tio estas rakonto por alia tago). Fakte, la maro estas sufiĉe trankvila. Ĉiuokaze, mi bone manĝas - mi forlasis mian hotelon sufiĉe frue ĉi-matene kaj ne eblis manĝi
10.40: Ni enhaveniĝas ĉe Holyhead [pr. holihed]. Pro tipe malintegrita Brita transporta sistemo, la sola trajno el la urbo (al ie!) foriras je 10.30, do mi devas atendi la venontan.
Dum du horoj mi iomete esploras la urbon. Bedaŭrinde mi ne rimarkas ke ekzistas bagaĵejo ĉe la stacidomo kie mi povintu lasi mian valizon! Feliĉe estas malgrande kaj surhavas radetoj.Mi aĉetas sandviĉojn por la trajnvojaĝo kaj feliĉas trovi la plej lastan romanon de ŝatata verkistino mia en librovendejo. (Temas pri kio oni en Britio nomas 'chick lit' [pr. ĉik lit - ulina literaturo], termino plej ofte uzata por verkoj kiuj celas virinojn 20-45 jaraĝaj). Ĉiuokaze, plaĉas al mi tion legi de tempo al tempo - agrablaj kaj amuzaj rakontoj kiuj ne bezonas tro da cerbumado - perfekta por longa trajnvojaĝo.
Mi iom fotas la antikvan preĝejon Saint Cybi [pr. sejnt kabi/kebi].
13.00: En la trajno mi fotas kelkajn kampojn kaj montetojn, tiam endormiĝas dum 1 horo.
15.00: Io stranga okazas kun mia MP3 muzikludilo. Ial ĝi ludas la komencajn partojn de ĉiu kanto kaj tiam haltas. Kial? Mi kontrolas la agordaĵojn sed ne komprenas kio ne funkcias. Agacas min!17.30: Mi alvenas al Kardifo. Kvankam mi intencis trafi aŭtobuson, mi tro lacas kaj do prenas taksion hejmen. Feliĉe mi ne devos labori morgaŭ. Verŝajne mi dormos!
12.5.08
Ĉirkaŭ Dublinon per turista aŭtobuso
Kelkaj interesaj konstruaĵoj en Dublino:
La domo kie loĝis la konata irlanda verkisto Oscar Wilde [pr. oskar ŭajld] dum lia infaneco.
La katedralo Christ Church [pr. krajst ĉerĉ - tr. la preĝejo de Kristo].
La bierfabrikejo Guinness:
Memorstatuoj pri la viktimoj de la Irlanda Granda Malsatego dum la 1840-aj jaroj:
Monumento memore al Charles Parnell [pr. ĉarlz parnel] (irlanda naciisma politikisto).
Statuo de la socialista aktivulo kaj sinkidatisto Jim Larkin [pr. ĝim larkin]. 
Inskripcio sub la statuo - La grandaj aperas grandaj ĉar ni surgenuas. Ni levu nin.
La rivero Liffey [pr. lifi], kiu trairas Dublinon, je krepusko:
La domo kie loĝis la konata irlanda verkisto Oscar Wilde [pr. oskar ŭajld] dum lia infaneco.
La katedralo Christ Church [pr. krajst ĉerĉ - tr. la preĝejo de Kristo].
La bierfabrikejo Guinness:
Memorstatuoj pri la viktimoj de la Irlanda Granda Malsatego dum la 1840-aj jaroj:
Monumento memore al Charles Parnell [pr. ĉarlz parnel] (irlanda naciisma politikisto).
Statuo de la socialista aktivulo kaj sinkidatisto Jim Larkin [pr. ĝim larkin]. 
Inskripcio sub la statuo - La grandaj aperas grandaj ĉar ni surgenuas. Ni levu nin.
La rivero Liffey [pr. lifi], kiu trairas Dublinon, je krepusko:
En Irlando (2)
Merkredo - 08.20: La plej bona parto de restado en hotelo estas la matenmanĝo. (Fakte, matenmanĝo estas ofte mia preferata manĝo de la tago.) Mi estas en unu el tiuj agrablaj hoteloj kie oni rajtas mem preni kion ajn oni deziras manĝi ĉe 'bufedo'. Cerealaĵoj, abundaj dolĉaĵoj (inkluzive multaj irlanda specialaĵoj), jahurto, fruktoj, nuksoj, sekvinberoj, suko, kafo, teo... Ankaŭ haveblas kuiritaj ovoj, lardo, kolbasoj, bakitaj faboj en tomata saŭco, ktp. Mi decidas manĝi cerealaĵojn kaj frukton (por esti sana) kaj dolĉaĵojn (por esti ferieca!) Malplaĉas al mi babiladi matene. Mi certas ke kelkaj aliaj gastoj en la matenmanĝa ĉambro estas ĉi tie por la sama kunsido kiel mi, tamen mi ne enketos. Mi renkontos ilin post unu horo ĉe la kunsido kiam mi estos pli vekiĝinta! Mi ne babilemas ĉi-matene.
08.45: Mi eliras gajni iom da freŝa aero antaŭ esti fermita en kunsidĉambro dum la tuta tago.
11.00: Ni prenas paŭzon - hura! Kaj manĝas irlandajn skonojn. Ili estas duoble la grandeco de la skotaj kaj anglaj versioj kaj ni manĝas ilin kun marmelado kaj kremo.
16.15: Finfine finis la kunsido. Mi sidas en la aŭtobuso re al Dublino. Feliĉe la vetura cirkulado estas multe pli bone ol hieraŭ kiam mi alvenis.
17.45: Mi trovas mian hotelon kaj ricevas belan kaj luksan ĉambron (plaĉas al mi vojaĝi kun mia laboro - kvankam ni klopodas ne tro elspezi kiel kompanio, mi rajtas gastiĝi en pli belaj hoteloj ol kiam mi mem pagas!)
18.00: Mi lasas mian valizon ĉe la hotelo kaj eliras trafi turistan aŭtobuson. Mi rimarkis ke la lasta turneo de la vespero en unu el tiuj 'sentegmentaj du-etaĝaj' busoj forlasas la bushaltejo je la 18.30-a. Mi kuras kaj trafas ĝin kaj, do, havas la eblecon iom esplori Dublinon en mia sola vespero tie sen tro vagadi.
08.45: Mi eliras gajni iom da freŝa aero antaŭ esti fermita en kunsidĉambro dum la tuta tago.
11.00: Ni prenas paŭzon - hura! Kaj manĝas irlandajn skonojn. Ili estas duoble la grandeco de la skotaj kaj anglaj versioj kaj ni manĝas ilin kun marmelado kaj kremo.
16.15: Finfine finis la kunsido. Mi sidas en la aŭtobuso re al Dublino. Feliĉe la vetura cirkulado estas multe pli bone ol hieraŭ kiam mi alvenis.
17.45: Mi trovas mian hotelon kaj ricevas belan kaj luksan ĉambron (plaĉas al mi vojaĝi kun mia laboro - kvankam ni klopodas ne tro elspezi kiel kompanio, mi rajtas gastiĝi en pli belaj hoteloj ol kiam mi mem pagas!)
18.00: Mi lasas mian valizon ĉe la hotelo kaj eliras trafi turistan aŭtobuson. Mi rimarkis ke la lasta turneo de la vespero en unu el tiuj 'sentegmentaj du-etaĝaj' busoj forlasas la bushaltejo je la 18.30-a. Mi kuras kaj trafas ĝin kaj, do, havas la eblecon iom esplori Dublinon en mia sola vespero tie sen tro vagadi. 6.5.08
En Irlando
Je 20.15 mi atingas la urbon Trim [pr. Trim] kie okazos miaj kunsidoj. Estas tie interesa kastelo - ĉi-sube!
Al Irlando
07.30: Hodiaŭ mi vojaĝas al Irlando ĉeesti kelkajn laborajn kunsidojn. Mi estas en la trajno laŭvoje al Norda Kimrio. Baldaŭ la urbo cedas al kampoj. Verdaj herbaĵoj kaj kampoj kun bruna plugita tero. Mi dormas.
09.00: Kiam mi vekiĝas, ni estas en Ŝropŝiro [angle: Shropshire pr: ŝropŝir]. Ŝropŝiro estas unu el miaj plej ŝatataj regionoj en Britio. Kvankam mi estas obstine urbano, laĉegas al mi la mildaj montetoj kun verdaj deklivoj - mil nuancoj de verdeco, kune kun bruna kaj flava ulekso kaj purpura eriko. Abundas ŝafoj kaj, aktuale, ŝafidoj, kiuj ludas inter la rokoj kaj riveretoj. De tempo al tempo pasintece mi pasigis tempon en Ŝropŝiro en kampara dometo - eĉ urbano foje bezonas la pacon de la kamparo. Tiuj kiuj kredas ke la kamparo estas kvieta malpravas, kompreneble. Tie estas la maŝinaj bruoj de traktoroj, plugmaŝinoj, rikoltmaŝinoj, muĝantaj bovinoj kaj kriĉantaj birdoj. Sed estas pace, ĉiuokaze. En la montetoj de Ŝropŝiro oni povas agrable vagadi sen penado.
09.30: Ĉe la stacidomo Shrewsbury [pr. ŝrusberi], policistino trarigardas la vagonaron. Ĉu estas rutina ekzameno aŭ ĉu ŝi serĉas ion/iun? Mi ne scias. Denove ni longe atendas. Fakte la trajno jam malfruis kiam ĝi forlasis Kardifon, la unua stacidomo, 15 minutoj post la ĝusta horo. Feliĉe mi havos duhoran 'bufron' ĉe Holyhead antaŭ la foriro de la pramŝipo.
10.00: Nun, pli norde, mi vidas la pli altajn montojn de norda Kimrio en la distanco. Mi malbone konas nordan Kimrion - kiam la suno brilas, kiel hodiaŭ, estas tre bela. Estas ankaŭ bela sub neĝo aŭ eĉ pluvo, sed malpli agrable tie loĝi tiam.
11.00: Ni vojaĝas laŭ la nordkimran marbordon. Je la maldekstra flanko de la vagonaro estas dometoj, foje farmbienoj kaj malmultaj aŭtoj; je la dekstra flanko estas sablo, la maro. Kelkaj ruldomejoj provizas ferian loĝadon dum la somera turista sezono. 
Mi surpriziĝas pasi la kastelon Conwy [pr. konŭi]. Mi tute ne sciis ke estas tiom apude al la fervojo.
14.30: La pramŝipo al Dublino estas granda, kvankam iom malnova. La Irlanda Maro povas ofte esti sovaĝa. Hodiaŭ, tamen, bele brilas la suno kaj oni apenaŭ sentas la movadon de la ŝipo.
Mi trinkas glason da biero Guinness [pr. gines - konata irlanda biero] (mi ja laŭvojas al Irlando!) kaj trovas komfortan seĝon. Dum horo mi devigas min legi la paperamasaĉon por la morgaŭaj kunsidoj. Dek projektoj, el kiuj ni devos elekti kelkajn por ricevi fondojn de la Eŭropa Unio se ili bone montras kunlaboradon inter Kimrio kaj Irlando. La paperojn legitaj, mi kuŝiĝas kaj dormas ĝis ni atingas Dublinon.
09.00: Kiam mi vekiĝas, ni estas en Ŝropŝiro [angle: Shropshire pr: ŝropŝir]. Ŝropŝiro estas unu el miaj plej ŝatataj regionoj en Britio. Kvankam mi estas obstine urbano, laĉegas al mi la mildaj montetoj kun verdaj deklivoj - mil nuancoj de verdeco, kune kun bruna kaj flava ulekso kaj purpura eriko. Abundas ŝafoj kaj, aktuale, ŝafidoj, kiuj ludas inter la rokoj kaj riveretoj. De tempo al tempo pasintece mi pasigis tempon en Ŝropŝiro en kampara dometo - eĉ urbano foje bezonas la pacon de la kamparo. Tiuj kiuj kredas ke la kamparo estas kvieta malpravas, kompreneble. Tie estas la maŝinaj bruoj de traktoroj, plugmaŝinoj, rikoltmaŝinoj, muĝantaj bovinoj kaj kriĉantaj birdoj. Sed estas pace, ĉiuokaze. En la montetoj de Ŝropŝiro oni povas agrable vagadi sen penado.
09.30: Ĉe la stacidomo Shrewsbury [pr. ŝrusberi], policistino trarigardas la vagonaron. Ĉu estas rutina ekzameno aŭ ĉu ŝi serĉas ion/iun? Mi ne scias. Denove ni longe atendas. Fakte la trajno jam malfruis kiam ĝi forlasis Kardifon, la unua stacidomo, 15 minutoj post la ĝusta horo. Feliĉe mi havos duhoran 'bufron' ĉe Holyhead antaŭ la foriro de la pramŝipo.
10.00: Nun, pli norde, mi vidas la pli altajn montojn de norda Kimrio en la distanco. Mi malbone konas nordan Kimrion - kiam la suno brilas, kiel hodiaŭ, estas tre bela. Estas ankaŭ bela sub neĝo aŭ eĉ pluvo, sed malpli agrable tie loĝi tiam.
11.00: Ni vojaĝas laŭ la nordkimran marbordon. Je la maldekstra flanko de la vagonaro estas dometoj, foje farmbienoj kaj malmultaj aŭtoj; je la dekstra flanko estas sablo, la maro. Kelkaj ruldomejoj provizas ferian loĝadon dum la somera turista sezono. 
Mi surpriziĝas pasi la kastelon Conwy [pr. konŭi]. Mi tute ne sciis ke estas tiom apude al la fervojo.14.30: La pramŝipo al Dublino estas granda, kvankam iom malnova. La Irlanda Maro povas ofte esti sovaĝa. Hodiaŭ, tamen, bele brilas la suno kaj oni apenaŭ sentas la movadon de la ŝipo.
Mi trinkas glason da biero Guinness [pr. gines - konata irlanda biero] (mi ja laŭvojas al Irlando!) kaj trovas komfortan seĝon. Dum horo mi devigas min legi la paperamasaĉon por la morgaŭaj kunsidoj. Dek projektoj, el kiuj ni devos elekti kelkajn por ricevi fondojn de la Eŭropa Unio se ili bone montras kunlaboradon inter Kimrio kaj Irlando. La paperojn legitaj, mi kuŝiĝas kaj dormas ĝis ni atingas Dublinon.28.4.08
biera historio
En Britio, kiel en multaj aliaj landoj, plaĉas al ni biero. Ekde 1524, biero en Britio estas plejparte farite el la floroj de la planto lupolo. La lupola planto kreskis en sud-orienta Britio, aparte en la graflando Kent [pr. kent]. Dum la 19-a kaj unua duono de la 20-a jarcentoj lupol-plukado estis teda kaj peniga laboro. Sed por tiuj kiuj loĝis en la malriĉaj kvartaloj de orienta Londono, tiu sezono ofte reprezentis ferion de la kutima vivo. Tutaj familioj forlasis la malpurajn stratojn kaj aeron de Londono kaj vojaĝis al Kent kie ili kampadis kaj lupol-plukis. Estis la sola 'ferio' kiun ili iam spertus. Interesaj bildoj videblas ĉi tie. Inter la lupol-plukantoj estis multaj familianoj el antaŭaj generacioj de la familio de mia patrino.
Pasintan semajnon mi prenis ferion, luis aŭton, kaj vojaĝis kun mia patrino al Kent vidi kie laboris niaj prauloj. En la ĉi-suba bildo vi vidas la urbon Yalding [pr. jolding] kie ofte lupol-plukis la familio. La konstruaĵoj en la bildo kun blankaj konusformaj tegmentoj nomiĝas oast-domoj [pr. oŭst]. Tie oni sekigis la lupol-florojn por poste fari bieron.
Fakte frue dum la 20-a jarcento unu 'branĉo' de la familio de mia patrino transloĝiĝis al tiu urbeto Yalding. La patro estis perdinte sian laboron en Londono pro tro militanta socialismo kaj, do, kun sia edzino kaj juna filo marŝis la 117 kilometrojn al ilia nova hejmo.
Ni estis bonŝancaj ke kiam ni vizitis la straton kie pasintece loĝis la pra-onklino de mia patrino, ni eĉ trovis maljunan najbarinon kiu ŝin memoris kaj povis rakonti al ni kelkajn interesaĵojn.
Ankaŭ interese estis la vilaĝa preĝejo. Ni iom ĉirkaŭrigardis ekstere por foti. Kiam ni eniris la preĝejon venis al ni virino demandante ĉu ni deziras pagi kaj supreniri la turon. Fakte mi ne sentis min tre grimpema, sed ni ja pagis niajn 2 pundojn kaj sekvis la ĉiĉeronon al la pinto de la turo.
Ja valoris la penon, ĉar malgraŭ la iom pluva vetero ni povis rigardi la ĉirkaŭajn kampojn kaj pensi pri niaj prauloj kiuj tiom penige tie laboris.
Poste, al la vilaĝa trinkejo, por iom da.... divenu!
Pasintan semajnon mi prenis ferion, luis aŭton, kaj vojaĝis kun mia patrino al Kent vidi kie laboris niaj prauloj. En la ĉi-suba bildo vi vidas la urbon Yalding [pr. jolding] kie ofte lupol-plukis la familio. La konstruaĵoj en la bildo kun blankaj konusformaj tegmentoj nomiĝas oast-domoj [pr. oŭst]. Tie oni sekigis la lupol-florojn por poste fari bieron.
Fakte frue dum la 20-a jarcento unu 'branĉo' de la familio de mia patrino transloĝiĝis al tiu urbeto Yalding. La patro estis perdinte sian laboron en Londono pro tro militanta socialismo kaj, do, kun sia edzino kaj juna filo marŝis la 117 kilometrojn al ilia nova hejmo.
Ni estis bonŝancaj ke kiam ni vizitis la straton kie pasintece loĝis la pra-onklino de mia patrino, ni eĉ trovis maljunan najbarinon kiu ŝin memoris kaj povis rakonti al ni kelkajn interesaĵojn.
Ankaŭ interese estis la vilaĝa preĝejo. Ni iom ĉirkaŭrigardis ekstere por foti. Kiam ni eniris la preĝejon venis al ni virino demandante ĉu ni deziras pagi kaj supreniri la turon. Fakte mi ne sentis min tre grimpema, sed ni ja pagis niajn 2 pundojn kaj sekvis la ĉiĉeronon al la pinto de la turo. 
Ja valoris la penon, ĉar malgraŭ la iom pluva vetero ni povis rigardi la ĉirkaŭajn kampojn kaj pensi pri niaj prauloj kiuj tiom penige tie laboris.
Poste, al la vilaĝa trinkejo, por iom da.... divenu!
12.3.08
Forpaso de la lasta 'Harokovritulo'
Hodiaŭ en Francio mortis la lasta 'harkovritulo', tio estas, veterano de la 1914-1918a mondmilito. La veteranoj nomiĝis 'harkovrituloj' ('poilus' [pr. pŭalu] en la franca) ĉar vivkondiĉoj en la batalkampaj tranĉeoj de norda Francio dum la milito ne ebligis al ili sin razi. S-ro Lazare Ponticelli [pr. Lazar' Pontiĉeli] naskiĝis en la jaro 1897 en Italio kaj mortis je la aĝo de 110 jaroj. Dum la Unua Mondmilito li batalis en la Franca Eksterlanda Legio kaj poste por la Regimento de Alpaj Ĉasistoj. En 1939 li iĝis franca civitano kaj dum la 1939-1945a milito helpis la Francan Rezistadon.
La Franca Prezidanto, Nicolas Sarkozy [pr. Nikola Sarkozi] anoncis la forpason: "Hodiaŭ mi esprimas la profundan emocion kaj senfinan malĝojon de la tuta nacio je la forpaso de Lazare Ponticelli, lasta postvivanto de la francaj batalantoj en la unua mondmilito."
S-ro Ponticelli estis ĉiam rifuzinta la ideon ke oni donus al li ŝtatan funebran ceremonion je sia eventuala forpaso. Antaŭ kelkaj semajnoj, tamen, li finfine konsentis al "ŝtata funebra ceremonio, sen granda bruego nek granda paradmarŝado, nome de ĉiuj kiuj estas mortintoj, viroj kaj virinoj". Li ne konsentis esti entombigita en la Pariza Panteono insistante ke oni kuŝigu lin en sia familia tombo.
Interese konstati ke li estis vivante en tri jarcentoj - kiom da ŝanĝoj li devis vidi dum lia vivo!
Kiel multaj veteranoj, S-ro Ponticelli longe ne parolis pri siaj spertoj dum la Unua Mondmilito, sed lastatempe li donis kelkajn intervjuojn al ĵurnalistoj kaj lernejanoj, dirante: "Tiu milito, neniu sciis kial oni faris ĝin. Oni bataladis kontraŭ homoj same kiel ni."
S-ro Lazare Ponticelli - ripozu en paco.
7.3.08
pli pri domaj problemoj
Nu, mi iom malvolvigas la afero pri la najbara domo (vidu domaj problemoj hieraŭ). Kompreneble la konstruista firmao ne telefonis al mi kiel promesita. Hodiaŭ, do, mi pagis 3 pundojn (ĉ. 6 dolaroj aŭ 4 eŭroj) al la Brita Landa Registrejo por scii la nomon kaj adreson de la posedanto de la domo apud la mia. Mi eltrovis ke ĝin aĉetis geedzoj kiujn mi iomete konas kaj kiuj estas proprietuloj de frizejo en la ĉirkaŭaĵo.
Espereble, do, ni povos kundiskuti la problemojn kaŭzitajn al mia domo sufiĉe amikece.
Ĵeo, en komento pri mia hodiaŭa blogo, klarigis la paŝojn preneblajn en Francio en simila situacio. Bedaŭrinde ne tiel okazas en Britio. Kvankam oni laŭleĝe devus informi najbarojn pri eventuala konstrua laboro, la leĝo ne donas rimedojn al tiu najbaro se la posedantoj ne informas ilin, krom privata leĝa agado kiu sendube multe kostus. La domposedanto ja devas submeti planojn al la loka konsilantaro por konsento, sed la leĝo nur punas se oni ne sekvas la konsentitaj planoj. Do, se mia domo difektiĝus pro la laborado apude, mi devus pagi advokaton akiri Juĝejan Agon pri la afero.
Estas, do, ĉiam pli bone, se eble, pridiskuti problemojn kiel plenkreskuloj unu al la alia. Mi esperas ke tio povus efiki ĉi-foje!
Espereble, do, ni povos kundiskuti la problemojn kaŭzitajn al mia domo sufiĉe amikece.
Ĵeo, en komento pri mia hodiaŭa blogo, klarigis la paŝojn preneblajn en Francio en simila situacio. Bedaŭrinde ne tiel okazas en Britio. Kvankam oni laŭleĝe devus informi najbarojn pri eventuala konstrua laboro, la leĝo ne donas rimedojn al tiu najbaro se la posedantoj ne informas ilin, krom privata leĝa agado kiu sendube multe kostus. La domposedanto ja devas submeti planojn al la loka konsilantaro por konsento, sed la leĝo nur punas se oni ne sekvas la konsentitaj planoj. Do, se mia domo difektiĝus pro la laborado apude, mi devus pagi advokaton akiri Juĝejan Agon pri la afero.
Estas, do, ĉiam pli bone, se eble, pridiskuti problemojn kiel plenkreskuloj unu al la alia. Mi esperas ke tio povus efiki ĉi-foje!
6.3.08
domaj problemoj
Kun doma posedado venas problemoj! Ne miskomprenu min - mi scias ke mi estas bonŝanca havi la oportunon posedi domon kaj ĝi multe plaĉas al mi. Sed, ve! Foje tio ja pli komplikigas la vivon. Mia domo estas 'terasa' - linio de similaj domoj ligitaj unu al la alia. Unu el la najbaraj domoj estis ekde multaj monatoj neokupita. Nun iu aĉetis ĝin kaj konstruistoj ĉiutage laboras tie. Ŝajne ili komplete rekonstruas la domon interne kaj martelado, klakado, bruado okazas ekde la 7.30-a matene ĉiutage. Fakte, tio ne tro ĝenas min ĉar je tiu horo mi estas jam vekita kaj min preparante por iri al la laboro. (Feliĉe ili ne laboras semajnfine).Tamen kiam mi atingis mian hejmon post la laboro hieraŭ mi trovis pecetojn de stuko ĉie sur la ŝtuparo en la domo! Tiom da martelado en la flanka domo komencas krakigi la stukon sur la muroj de mia domo! Kompreneble, mi ne estis kontenta!
Laŭ la leĝo, se oni deziras prilabori dividanta muro inter domoj oni devas informi la posedanton de la apuda domo. Ĉu tio okazis? Kompreneble ne!
Do, hodiaŭ, mi klopodis esti kuraĝa kaj iris paroli kun la konstruisto. Kompreneble, li laboras por firmao, kiu laboras por la nova posedanto de la domo, kaj nenion sciis, eĉ ne la nomo de la nova posedanto. Laŭdire, tamen, reprezentanto de la konstrua firmao telefonos al mi ĉion diskuti hodiaŭ. Ĉu tio jam okazis? Kompreneble ne!
